همانطور که می دانید توبه در تعریف علمای اخلاق سه شرط دارد که شرط سوم آن عزم به عدم برگشت به معصیت برای همیشه است. اما ابن عربی با این شرط مخالفت می کند:

(۱) ما در وادی امکان هستیم نه وجوب و واجب الوجود است که به فعل ممکن در آینده مستولی است. پس چون نسبت برگشت به معصیت و عدم برگشت از عهده ممکن خارج است پس عزم بر عدم بازگشت برای ممکن امری محال است. پس آنچه بر ماست همان پشیمانی حقیقی است.

(۲) عده ای عالم به امر آینده خویش می باشند یا اینکه کسی آنها را به آینده آگاه کرده است٬ ژس چطور با علم به تکرار معصیت در آینده عزم بر عدم برگشت به آن می کنند.

قال الشیخ الاکبر محیی الدین ابن عربی فی کتاب التجلیات:

 "ما من خلق الا و له حال مع الله ٬ منهم من یعرفه و منهم من لا یعرفه و اما العلماء الرسوم لا یعرفونه ابدا..."

(کسی نیست در عالم مگر که او را با الله تعالی حالی است٬ از ایشانند کسانیکه او را می شناسند و کسانی که او را نمی شناسند٬ اما علماء رسمی ابدا او را نمی شناسند...)

و ادامه می دهد که الفاظ و حروفی که در آن می تنند مانع شناخت آنهاست. و در هر لحظه از کونی به کونی دیگر در حرکتند و هیچ موقع او را نمی شناسند.